Rezultaty wyszukiwania dla: Zagubieni

"Hardboiled. Antologia nowel Neo-Noir" - ten tytuł na okładce może brzmieć dla niewtajemniczonych w skomplikowaną hierarchię literackich gatunków przerażająco, więc – chociaż zwykle tego nie robię – na początek małe wprowadzenie. Ten rodzaj kryminału i powieści detektywistycznej narodził się w XX wieku w połowie lat 20 w Stanach Zjednoczonych. Na skutek zubażania społeczeństwa, upadków kolejnych fortun, zwiększającego się bezrobocia oraz bezdomności, nieustających informacji o intrygach, przekrętach, korupcji, mafiach i temu podobnych, dotychczasowi literaccy detektywi musieli przejść przemianę, by dostosować się do nowego świata. Superbohaterowie, prawi bez względu na okoliczności ewoluowali w cyniczne i zmęczone życiem bestie, zyskując miano „rycerzy w przybrudzonych zbrojach". Z famme fatale u boku i mizoginią za pasem stawali do walki z najciemniejszymi przejawami okrucieństwa, nierzadko sami się ku niemu skłaniając. Nie bez znaczenia okazała się także naturalistyczna warstwa opisowa, która szczególnie upodobała sobie akcentowanie cielesności. Zwłaszcza, gdy chodziło o brutalne w tę cielesność ingerowanie.

Brzmi bezkompromisowo mrocznie? To dobrze, bo tak brzmieć miało i w takie założenia starali się wpisać twórcy antologii, na którą składają się cztery opowiadania. Wszystkie napisane przez mężczyzn: Roberta Ziębińskiego (autor opowiadania „Śpij, kochanie, śpij"), Juliusza Wojciechowicza (pomysłodawca i autor „Lany"), Marka Zychla („Ambisentencja") oraz Kornela Mikołajczyka („Chińska podróbka"). Dodatkowo zbiór wstępem opatrzył Mariusz Czubaj, przybliżając główne cechy charakterystyczne dla gatunku.

Opowiadań poza wpisaniem się w ten sam literacki nurt pozornie nic nie łączy. Różne miejsca, czasy, bohaterowie i sprawy; różne kobiety w łóżkach, podejście do świata i poziom brutalności. A jednak wszystkie cierpią na tę samą przypadłość – oryginalny pomysł, który ostatecznie okazuje się nie do końca wykorzystany. Niezależnie bowiem od tego, które opowiadanie podobało mi się najbardziej, a które najmniej, to bezwzględnie wszystkie wbijały mi nieprzyjemną szpilę sztampy wraz z wyjaśnieniem kreowanej na kartach zbioru intrygi.

Zrobił to autor „Śpij, kochanie, śpij", który pretekstem do poprowadzenia historii uczynił niepokojący zbieg okoliczności – piątkę zmarłych na zawał mężów na koncie, których śmierć nie dawała żonie żadnej formy zysku. Pomimo braku dowodów sprawa kobiety trafia do sądu (bo to przecież za dużo na przypadek, prawda?), a główny bohater stara się dowiedzieć prawdy – winna czy nie? Moim zdaniem pomysł naprawdę nietuzinkowy i, co więcej, w pewien sposób realny. Bo czy naprawdę ktoś z nas uwierzyłby, że strata pięciu partnerów w sile wieku w takich samych okolicznościach, to tylko kwestia brutalnego losu? Niestety, zakończenie – nagłe, przygnębiająco nieoryginalne i naciągane – zepsuło tę historię. Nie inaczej dzieje się w „Lanie", która rozgrywa się w fikcyjnym mieście istniejącym w innej rzeczywistości albo jakiejś formie bezczasu, w którym kolejni mieszkańcy zjawiają się nagle, powodując przy tym jego rozrost. Zagubieni pamiętają tylko o brutalnej stracie w „prawdziwym" świecie. Klimat tego opowiadania jest chyba najbardziej dopracowany, duszny i w stylu noir, jednak finał wciska na usta tylko jedno: „serio?". Podobna choroba kiepskiego zakończenia dotyczy „Ambisentencji" (to jest chyba najboleśniej kiczowate) opowiadającej o królowej blokowiska w alternatywnym, pełnym zagrożeń i swoistej magii świecie oraz w „Chińskiej podróbce", która przybliża historię detektywa badającego sprawę zabójstwa sobowtóra w świecie rodem z „Łowcy androidów".

Te potwornie nieprzemyślane zakończenia rekompensuje jednak w jakiś stopniu umiejętne kreowanie klimatu dla swoich opowieści przez wszystkich autorów. Każdy ze światów jest duszny, lepki od potu, zatęchły od przepełnionego biologicznym rozkładem i moralną degrengoladą powietrza, palący jak wątpliwej jakości wódka i gorący jak płynąca z nosa krew. Bohaterowie są mniej („Śpij, kochanie, śpij") lub bardziej („Lana"), ale jednak wulgarni, cyniczni i zmęczeni życiem. Brak poprawności politycznej i ugładzania treści ze względu na możliwą kontrowersję i przeciwdziałania gronu odbiorców, to spory plus. Gatunkowość wydaje się obroniona.

Opowiadania różnią się od siebie znacząco, jeżeli chodzi o styl pisania. To również ogromny atut, ponieważ czytelnik trafia do różnych wersji świata „zepsutego" nie tylko na poziomie samej historii i skrajności głównej postaci, ale również językowej dbałości lub jej metaforyzacji. Jeden z autorów chętniej sięga po porównania, inny celuje w styl bardziej informacyjny; jeden chętniej skupia się na krajobrazie, drugi odciska na nim piętno poprzez obserwację detali. Ciekawym dodatkiem są także stronice z komiksem, wizualnym przedstawieniem jednej ze scen z każdej historii. Najwyższa klasa rysunkowa.

Jeżeli chodzi o moje typy, to kolejność ułożenia opowiadań w tomie odpowiada wysokości moich ocen. Najwyższe noty otrzymuje „Lana", a najniższe „Chińska podróbka". „Ambisentencję", chociaż nie jest moją faworytką, chętnie poznałabym w „długim metrażu", z kolei „Śpij, kochanie, śpij" napisałabym od nowa, wykorzystując jeszcze raz ten sam punkt wyjścia. W ostatecznym rozrachunku antologia „Hardboiled" to mimo wszystko zbiór warty uwagi. Bezkompromisowo ociekający zepsuciem klimat tekstów rekompensuje znaczącą część niedociągnięć fabularnych. Nie można też odmówić autorom talentu i umiejętności władania piórem. Chętnie sięgnęłabym po innego tego typu zbiory. Może tym razem... kobiece?

Dobrych książek fantastycznych nigdy dość. Rozpoczynając recenzję truizmem, zapytam jednocześnie – kto zechce mu się przeciwstawić? Osobiście ciągle czuję się laikiem w tym gatunku. Jednak laikiem, który stara się orientować, co w trawie piszczy. Nie inaczej było w przypadku Trylogii Magów Prochowych. O istnieniu tej serii usłyszałam zaraz po premierze pierwszego tomu. Los jednak chciał, że udało mi się z nimi zapoznać dopiero przy okazji drugiego tomu. Dlatego „Krwawą Kampanię" będę recenzowała z pozycji osoby, która z pierwszym tomem miała styczność praktycznie zerową.

Z racji wcześniej wspomnianych przyczyn, nieco czasu zajęło mi samo wejście w świat opowieści, zapoznanie się z bohaterami książki i ułożenie ich relacji w sensowną całość. Jak również poznanie realiów panujących w świecie przedstawionym. Nie trzeba było jednak czekać długo, aby zaprezentowana rzeczywistość wciągnęła mnie doszczętnie. Z kartki na kartkę, wpadałam coraz głębiej. Przyjdzie nam poznać trzy historie. Jednym z bohaterów jest Marszałek polny Tamas, który znalazł się w ogniu walki z kezańską armią. Mężczyzna postrzegany jest jako świetny dowódca, któremu nie pierwszy raz przyjdzie zmierzyć się z przeważającymi siłami wroga. Swoje miejsce w wojennej rzeczywistości próbuje znaleźć również jego syn Taniel Dwa Strzały, którego wielu pragnie wykorzystać do własnych celów. Trzeciemu z bohaterów, detektywowi Adamatowi, przyjdzie natomiast stoczyć walkę o swoją rodzinę. W taki właśnie świat wpadamy, pełen walki, intryg, ale i uczuć, które jeszcze przetrwały.

Narracja „Krwawej kampanii" prowadzona jest z punktu widzenia wcześniej wspomnianych bohaterów, dzięki czemu przedstawiają nam oni w różny sposób wydarzenia, które bardzo często dzieją się w tym samym czasie. Zabieg ten jest dość ciekawy, choć może on przeszkadzać. Niekiedy bowiem momenty kulminacyjne zostają przegrodzone przygodami innej postaci. Przestajemy się jednak złościć z tego powodu, gdy okazuje się, że zaprezentowana historia jest zazwyczaj równie ciekawa. Szybka akcja to niejedyna zaleta tej powieści. Równą wartość stanowią jej bohaterowie. Poprzez liczne perturbacje poznajemy ich zachowania i osobowość. Nie raz być może, będziemy także chcieli dokonać oceny moralnej ich czynów. Innym razem odnajdziemy w nich część siebie. Jednym będziemy kibicować, innym wprost przeciwnie. Na koniec ostatni ze składników tej znakomitej książki, czyli świat przedstawiony złożony z małych walk o to, na czym bohaterom zależy i wielkich intryg politycznych oraz krwawych bitew. Dość często przyjdzie nam stanąć razem z postaciami w pierwszym szeregu lub też wszcząć bójkę.

Koniecznie należy w tym miejscu wspomnieć o magach prochowych. Czyli ludziach obdarzonych szczególnymi zdolnościami, które objawiają się po zażyciu przez nich prochu. Pozwala on im stać się szybszymi, czy lepiej widzieć. Może taki koncept brzmi absurdalnie, ale absolutnie nie przeszkadzało mi to w trakcie czytania książki. Ta innowacja to jedno. To jednak czym broni się ta pozycja, to przede wszystkim tempo akcji. Rozkręca się ona praktycznie już na samym początku. Dosłownie od pierwszej strony zostajemy wrzuceni na głęboką wodę i śledzimy poczynania bohaterów z zapartym tchem przez cały czas, czyli przez blisko 700 stron. Dzieje się wiele, a szanse na odpoczynek mamy tylko czasami, za sprawą opisów otaczającej nas rzeczywistości. Zaraz jednak pędzimy znowu i zupełnie nie chcemy się zatrzymywać, wprost prosimy o jeszcze. Ta książka to idealny przykład paradoksu, kiedy to pragniemy, jak najszybciej dotrzeć do jej końca, po to, by dowiedzieć się, jak się to wszystko skończy, a jednocześnie po jej ukończeniu nie wiemy co ze sobą zrobić. Brakuje nam bowiem zaprezentowanej rzeczywistości i jej bohaterów.

Jeżeli macie za sobą lekturę „Obietnicy krwi", to pewnie nie muszę Was zachęcać do sięgnięcia po kontynuację. Jeżeli natomiast nie czytaliście pierwszej części, to również się nie obawiacie. Jak wspomniałam wcześniej, zaczęłam od drugiego tomu, jednak moje zagubienie nie trwało długo. A swoje braki zamierzam jak najszybciej nadrobić.

Już 17 listopada swoją polską premierę będzie miał prequel trylogii Więzień labiryntu autorstwa Jamesa Dashnera – "Rozkaz zagłady".

Druga część Misji 100, która zainspirowała twórców popularnego serialu The 100. Premiera już 7 października!

Choć twórczość Arne'a Dahla śledziłam od kilku miesięcy, jeszcze nie miałam okazji przeczytać żadnej z jego książek (głównie dlatego, że „Misterioso" trudno złapać w bibliotece). Zasłynął cyklem o Drużenie A, na który składa się aż 10 powieści. „Głuchy telefon" to  pierwszy tom jego najnowszego cyklu opowiadającego o Jednostce Opcop, powstałej w momencie, gdy poprzednia międzynarodowa organizacja przestała istnieć.Nagrodzona za najlepszą szwedzką powieść kryminalną w 2011 roku książka mówi też o polityce, gospodarce, obecnej sytuacji Europy, będąc czymś więcej niż tylko kolejnym kryminałem.

Okładka książki niczym się nie wyróżnia. Na żółtym tle główną postacią jest trzydziesto-, czterdziestoletnia kobieta z pistoletem. Przenikają przez nią zdjęcia policyjnych wozów, funkcjonariuszy.Wszystkie warstwy okładkowej grafiki zostały tak składnie złożone, że tworzą dość delikatną okładkę, a przy tym wymowną oraz uderzającą w klimat powieści.

Drużyna A, czyli międzynarodowa organizacja operacyjna została rozwiązana, lecz w jej miejsce powstaje Opcop. Część członków nieistniejącej już poprzedniej grupy zostaje wcielona do organizacji razem z nowymi funkcjonariuszami.  Nikt nie może dowiedzieć się o istnieniu Opcopu, lecz sytuacja się zmienia, gdy pewnego dnia w Londynie dochodzi do bardzo dziwnego morderstwa. Przyklejone, ułożone w nietypowej pozycji zwłoki to tylko początek góry lodowej. W ciele denatki znajduje się wiadomość skierowana do członków Opcopu (o którego istnieniu przecież nikt nie powinien wiedzieć). W tym samym czasie grupa operacyjna próbuje rozwikłać, co wspólnego ma producent mebli z włoską mafią. Czy coś łączy te sprawy? Czy Opcop zdoła wyjaśnić przestępcze wydarzenia i rozwikła zagadki, które staną mu na drodze?

Trzeba przyznać, że jeśli chodzi o sam pomysł na fabułę, szwedzki pisarz zdołał się wyróżnić. Nie jest boleśnie sztampowy w kwestii rozwiązań, jak i ogólnego zarysowania historii. Umiejętnie łączy i przeplata ze sobą wątki nie pozostawiając czytelnika zbyt długo przy jednej scenie; sprawnie myli tropy oraz zwodzi odbiorcę po „labiryncie Minotaura". Dahl wykazuje także niezłą znajomość samych procesów śledczych oraz stara się nie pomijać żmudnego procesu poszukiwań, przesłuchań, doszukiwania prawdy. Nie jest to wyśniony świat jednego prawego męża, który sam stoi naprzeciw przestępczości, a grupy funkcjonariuszy tworzącej zespół. Takie podejście zdecydowanie uwiarygadnia opisywaną przezeń historię, czyniąc ją jeszcze bardziej wciągającą.

W „Głuchym telefonie" pojawiają się postacie z poprzedniej serii pisarza – o Drużynie A – lecz samą powieść należy traktować jako rozpoczęcie zupełnie nowego cyklu. Przez pierwszych kilkanaście, może kilkadziesiąt stron, czytelnik musi przyzwyczaić się do mnogości postaci oraz niekiedy zagląda do podanego na początku krótkiego spisu bohaterów. Lecz owo zagubienie szybko mija dzięki temu, że większość postaci jest innej narodowości, noszą przy tym charakterystyczne nazwiska. W dodatku zostają skrótowo, acz bardzo konkretnie przedstawieni, więc nawet z powodu ich wzorców zachowań bardzo łatwo domyśleć się, który bohater jest uczestnikiem konwersacji.

Nie da się ukryć, że w powieści Dahla znajdują się liczne nawiązania do współczesnej kondycji ekonomicznej Europy, do rzeczywiście istniejących postaci rządzących poszczególnymi krajami, do kryzysu finansowego. Pisarz nie wyrzuca na stół swoich politycznych poglądów, lecz sygnalizuje swojemu czytelnikowi problemy, które dla niego są istotne. Mówi także o kulisach gospodarczego kryzysu, ujawnia niektóre z bankowych mechanizmów, otwierając oczy czytelnika na pewne sprawy niby mimochodem.

Sam język pisarza wybija się na tle innych gatunkowych pozycji, będąc dosyć surowym, zdystansowanym, chłodnym przekaźnikiem historii. Posługuje się przy tym fachowymi terminami, a także dostosowuje słownictwo do kolejnych postaci (co również składa się ich zarys). Jedynym moim zastrzeżeniem są te fragmenty, w których autor sili się na poetyckie opisy czy kontemplowanie przyrody, które zupełnie nie przystają do reszty powieści.

Moje pierwsze spotkanie ze szwedzkim pisarzem okazało się naprawdę satysfakcjonujące. Z pewnością sięgnę po kontynuację serii o jednostce Opcop i będę usilniej szukała pierwszego tomu Drużyny A. „Głuchy telefon" to obiecujący, wciągający początek nowego cyklu, będący spójną fabularnie historią, której ewentualnie niedociągnięcia rekompensuje przygotowanie pisarza oraz, być może nie oryginalność, a pewien brak banalności.

„Ta opowieść ma swój początek w tropikalną burzową noc przed stu laty. Wtedy to, głęboko w afrykańskiej dżungli, urodziła się gorylica. Tamtej nocy nie świeciły ani gwiazdy, ani księżyc. Dlatego nestor stada wywróżył, że małpę dotknie w przyszłości wiele nieszczęść". [1]

Tak, tak - znowu bajka, tylko tym razem trochę odmienna od tych, które dotychczas czytałam. Mniej baśniowa i „łagodna", a przecież do takich lubię najbardziej wracać. Czemu więc akurat „Legenda o Sally Jones"? Uwielbiam legendy, to w jaki sposób są snute, jak fascynują i zawarty w nich morał. Czy Jakob Wegelius sprostał temu zadaniu?

Przepowiednia nestora stada okazała się prawdziwa, pewnego dnia małpa została złapana przez łowców zwierząt i sprzedana tureckiemu kupcowi, który uważał iż będzie ona idealnym prezentem dla przyszłej narzeczonej. Pragnąc oszczędzić na transporcie do Stambułu przebiera ją z niemowlę i przewozi pod fałszywym imieniem Sally Jones. Tak zaczyna się przygoda gorylicy, która wiele zobaczy i przeżyje. Co takiego przeżyje? O tym przekonajcie się sami...

Czasami pierwsze wrażenie bywa bardzo mylne, tak właśnie było ze mną i tym razem. Początkowo poczułam lekki zawód tym co zastałam po otworzeniu książeczki, ale z czasem zaczęłam doceniać zarówno historię, jak i oprawę graficzną. Jakob Wegelius poprzez opowieść o dość burzliwym życiu gorylicy mówi o zagubieniu, samotności i potrzebie przyjaźni, poczuciu, że komuś na nas zależy, że ktoś nas kocha. Gorylica poczuła smak zdrady, odrzucenia, wykorzystania, przemocy, ale za każdym razem udawało się jej iść do przodu. Autor wspaniale poradził sobie z przedstawieniem legendy, można odnieść wrażenie jakby z nami przebywał jakiś starszy człowiek i ją opowiadał.

Co może zachwycić czytelników, przynajmniej starszych, bo młodszy skupi się bardziej na dalszych aspektach, to bardzo ładna twarda okładka z płóciennym szytym grzbietem oraz niestandardowy ale poręczny format książki. Dalej jest jeszcze lepiej, duży druk, tekst w ramkach i na każdej stronie ilustracje Jacoba Wegeliusa. Rysunki dość specyficzne, realistyczne z całą masą szczegółów. Idealnie współgrają z tekstem i mogę nawet rzec, że go uzupełniają ukazując detale, których zabrakło w treści.

Przyznaję, że dopiero po jakimś czasie od zakończenia zaczęłam dostrzegać plusy powieści. Jest napisana prostym i przystępnym językiem, który bez problemu przyswoi sobie czytelnik. Osobiście książeczkę przeczytałam bardzo szybko i z dość dużym zainteresowaniem. Uważam jednak, że dzieci w wieku 6+ (w moim odczuciu pozycja jest bardziej dla pociech 7-8+) spędzą przy niej czas pełen wrażeń, tym bardziej, że znajduje się w niej mnóstwo przygód i wywołuje współczucie oraz sympatię do gorylicy. Co ważniejsze książka niesie sobą uniwersalne przesłanie oraz przekazuje wiedzę o świecie i zwierzętach.

Reasumując, oczywiście polecam. Książeczka jest dopracowana i przemyślana, myślę, że oprócz zajęcia dziecka losami małpy dodatkowo pozwala przyswoić trochę wiedzy na różne tematy. Oraz może być wstępem do rozmowy o niektórych zachowaniach czy też uczuciach.

[1] Jakob Wegelius, „Legenda o Sally Jones", s. 5

Pierwszy tom „Wojny Grzechu" z serii „Diablo" nie do końca spełnił moje oczekiwania. Rozczarowana odwlekałam literackie spotkanie z drugą częścią tej historii, „Smoczymi łuskami", bojąc się, że nadzieje na wzrost wartości tej fabuły okażą się płonne. Tymczasem potencjał, który dostrzegłam w opisywanej przez Richarda A. Knaaka historii – pomimo jej niewątpliwych wad, minusów i niedociągnięć – rozwinął się i ukazał w zadziwiająco pozytywnym świetle.

Zmiany zaczynają się już w warstwie wizualnej „Smoczych łusek", bo chociaż – zgodnie z oryginałem – obwolutę wypełnia cała seria różnorodnych tekstów, wypisanych nadmierną ilością czcionek, to ogólnie dużo bardziej oddaje mroczny charakter uniwersum „Diablo", niż ilustracja z poprzedniej okładki. Kolorystyka utrzymana została według najdawniejszego schematu logo gry – ognista czerwień, pomarańcz płomieni i nieprzenikniona czerń. To zdecydowanie zwiastun zagęszczenia się akcji.

Uldyzjan nie poddaje się i wraz ze swoimi poplecznikami, wśród których najważniejszymi wydają się jego brat Mendeln oraz Serentia, wyrusza na podbój Świątyni Trójcy. Nefalemowie wciąż zyskują na liczebności, a ich moc na sile, jednak to wszystko może okazać się niewystarczające w obliczu przebiegłości Lilith i ślepemu wypełnianiu rozkazów zmanipulowanych przez nią kapłanów. Szalę zwycięstwa przechylić może niespodziewany sojusznik i wewnętrzne zrozumienie historii posiadanej przez bohaterów mocy. Tylko, czy to właśnie Lilith stanowi największe zagrożenie dla ludzkości? A może gdzieś czai się coś dużo bardziej potężnego?

Od pierwszych stron czytelnik zostaje wrzucony w wir akcji. Nie ma już miejsca na romanse i biadolenie Uldyzjana, na zagubienie i brak świadomości. Wszystko dzieje się brutalnie, szybko i bez półśrodków. Trup ścieli się gęsto, zło knuje, a dobro – jak zwykle w takich historiach – znajduje się w stanie zagrożenia. Autorowi udało się wykreować kilka wartych uwagi zwrotów akcji oraz garść zaskoczeń. Nie da się ukryć, zresztą nie ma i po co tego robić, że „Smocze łuski" prezentują poziom o niebo lepszy od „Prawa krwi".

Oczywiście nie obeszło się bez odrobiny starych oraz nowych błędów bądź irytujących rozwiązań. Fabuła opiera się na swoistego rodzaju zapętleniu – bohaterowie zmierzają do celu, walczą (w potyczce, która pod wieloma względami wydaje się skazana na porażkę), odnoszą pyrrusowe zwycięstwo, uzupełniają braki w armii i wyruszają do kolejnego punktu. W między czasie wpadają w kolejne zasadzki ZŁA, których oczywiście się nie spodziewają. Innymi słowy – bohaterowie ani odrobinkę nie odczuwają potrzeby uczenia się na własnych błędach.

Uldyzjan niestety wciąż irytuje, chociaż zdecydowanie mniej, niż poprzednio. Nie mogę powiedzieć, że zupełnie stracił swoje tendencje do marudzenia i wpadania w filozoficzne stany o bezsensie podejmowanych działań, albo konieczności samotnego wypełnienia misji, jednak widać poprawę. W dużej mierze jest to z pewnością zasługą Mendelna i Serentii. Ten pierwszy przestał skrywać posiadane moce, a dziewczyna stała się waleczną Amazonką, a nie jedynie głupiutką, acz śliczną wieśniaczką, zakochaną w swoim Mistrzu.

W „Smoczych łuskach" odnaleźć można znacznie więcej splotów łączących autorskie pomysły Knaaka z elementami znanymi z gier. Pojawiają się w książce jedne z najbardziej tajemniczych postaci, a sama akcja zyskuje na wymiarowości – zmieniają się przestrzenie, światy i czasy. Nagle ważne nie jest jedynie tu i teraz, ale to, co było i co być może.

Językowo także wydaje się być nieco lepiej. Niekiedy Knaak wciąż wpada w oratorskie popisy, ale dzięki zwiększeniu tempa akcji, nie przeszkadza to już tak dalece. Udało się także autorowi pozytywnie zaskoczyć mnie i w tej warstwie powieści. Tytułowe smocze łuski to jeden z najpiękniejszych obrazów i wyobrażeniowy majstersztyk, który gotowa jestem pochwalić w kontekście nie tylko samej serii, ale i literatury fantastycznej.

Jeżeli ktokolwiek miał wątpliwości (jak ja) po pierwszej części „Wojny Grzechu", czy jej obecność na literackim rynku jest uzasadniona w jakikolwiek inny sposób, niż chęć zarobienia na sukcesie gry, to teraz powinny nieco się rozrzedzić. „Smocze łuski" chociaż nie reprezentują najwyższego poziomu w powieściowym świecie, to podnoszą własną poprzeczkę i oferują przyjemną, pełną napięcia rozrywkę. Nie tylko fani „Diablo" poczują się zaspokojeni.

Dzięki wydawnictwu Amber od dziś na rynku wydawniczym do kupienia jest najnowsza książka autorstwa Susan Hill - „Zagubieni w mroku dusz (tom 1)".

Zazwyczaj nie mam problemu ze zrozumieniem filmów. Oczywiście jedne wymagają większego zaangażowania intelektualnego, inne mniejszego. Dla uzyskania pełnego sensu pewnego grona produkcji muszę zaglądać do literatury specjalistycznej. Sądzę jednak, że w przypadku „Isy" na niewiele by się to zdało (o ile istnieje jakaś pozycja, która mogłaby mi przetłumaczyć brak sensu i logiki). Mam nawet pewne wątpliwości, co do tego, czy sam twórca umiałby o swoim filmowym projekcie opowiedzieć.

Isa Reyes (Jeanette Samano) jest nastolatką o ponadprzeciętnej inteligencji. Pewnego dnia zostaje potrącona przez samochód. Całe szczęście dziewczyna nie doznaje poważnego uszczerbku na zdrowiu, jednak rutynowe badania wykazują w jej mózgu bardzo nietypową zmianę – tajemniczy czip. Jednak dziewczyna nic nie wie o jego przeszłości. Do tej pory zresztą obecność elektroniki w jej głowie nie wywoływała żadnych reakcji. Wszystko zmienia się po wypadku. Isę zaczynają „dręczyć" nietypowe sny. A może to wcale nie są sny? Tymczasem inżynierowie z Meksyku obserwują nagłą aktywację uśpionego urządzenia. Dziewczyna staje się celem.

Kim są wspomniani wyżej inżynierowie? Czym jest projekt? Kim jest jego pomysłodawca? I co do tego wszystkiego mają wykresy napływu lub spadku pieniędzy i enigmatycznego przeciążenia? Dlaczego szkolny strażnik decyduje się uciec z pracy? Dlaczego wujostwo dziewczyny uparcie milczy, chociaż naraża ją to na niebezpieczeństwo? Dlaczego... Pytań pozostających bez odpowiedzi jest w filmie tak wiele, że już same znaki zapytania mogą przyprawić o ból głowy. A okrutną migrenę wywołuje z pewnością dojście do ostatecznej prawdy, które najprawdopodobniej zwyczajnie nie ma.

A przecież nie musiało być aż tak tragicznie. Pierwsze minuty filmu wydają się dość intrygujące. Senna otoczka świata przedstawionego i cichej, ale dość tajemniczej bohaterki, zachęca do śledzenie kolejnych wydarzeń. Wszystko pryska gdzieś jednak w chwili, gdy do głosu dochodzi wątek fantastyczny. Może należało zrobić z tego kino obyczajowe? Rzecz o dorastaniu, poznawaniu, poszukiwaniu własnej przeszłości i kreowaniu tożsamości?

Zazwyczaj broniłabym produkcji, która nie dość, że obciążona jest mianem debiutu, to jeszcze łatką obrazu telewizyjnego (który z natury musi być kiepski – to taki stereotyp lubiący się potwierdzać). Tutaj jednak, poza wstępem do faktycznych wydarzeń, nie ma, czego bronić. Kolejne postacie angażują się w nielogiczną fabułę bez jakiejkolwiek sensownej motywacji. Zresztą sama fabuła toczy się tak, jakby chciała, a nie mogła. I chociaż starałabym się nadinterpretować i dodawać sensów o przenikaniu jawy i snu oraz budującej mocy wyobraźni, to jestem pewna, że niewielu widzów byłoby skłonnych w to uwierzyć.

W sferze wizualnej jest dość nietypowo. Żadnego szorstkiego science fiction, a kolory i kształty wydają się rodem z najbardziej magicznych baśni. Jednak i to z czasem zaczyna szwankować. Hipnotyzujące barwy, które widać nawet na obrazie rezonansu magnetycznego bardzo szybko znikają (za mało finansów?), by pojawić się bliżej finału. Ale wtedy jest już za późno, by cokolwiek ratować. W czasie „pomiędzy" produkcja skacze raz bliżej horroru, raz horroru z elementami „brudnego" science fiction, a innym – stylu zerowego. Ciekawie prezentuje się linia melodyczna, która współgra z kreacją świata przedstawionego i zdystansowaną bohaterką produkcji.

Opis aktorstwa w przypadku „Isy" byłby niepotrzebną stratą czasu. Jedynie Jeanette Samano zdaje się unosić swoją rolę, a i to na przeciętnym poziomie. Pozostali aktorzy nie dość, że wcielają się w postępujące kompletnie nielogicznie postacie, to miotają się po planie wyraźnie zagubieni.

Obraz Jose Nestor Marquez miał w sobie potencjał i to niemały. Baśniowa otoczka, interesujący opis i, chociaż tylko początkowo, to ciekawie wykreowany nastrój. Zabrakło w nim jednak najważniejszego elementu – sensu. Bo chociaż Wielka Tajemnica to motyw chętnie wykorzystywany przez twórców i jeszcze silniej wyczekiwany przez odbiorców, to jego moc tkwi w rozsupłującej węzeł gordyjski puencie, a nie pozostawieniu go z ochłapami informacji.

Chudy mężczyzna, z gęstymi brązowymi włosami i wyraźnymi, zatroskanymi rysami twarzy, wbijał beznamiętnie wzrok w stalowe szyny. Cała trasa liczyła około dwustu pięćdziesięciu kilometrów i tylko jedną stację kolejową pomiędzy dwiema innymi. Wysiadający pasażerowie (a było ich niewielu) mogli z łatwością zauważyć, że w promieniu kilkuset metrów, nie znajdują się żadne inne zabudowania, prócz dawno nieremontowanego budynku stacji kolejowej, gdzie swoją służbę pełnili dróżnicy.
Człowiek przed czterdziestką gładził się mimowolnie po zapuszczonej brodzie. Z dawnego dżentelmena i osoby o tak zwanym wyższym statusie społecznym dzisiaj pozostała jedynie namiastka. Niektórzy nawet brali go za bezdomnego. Teraz, wciąż nie odwracał wzroku od torów, które były lekko porośnięte trawą, ale i tak w nie najgorszym stanie. Nieraz myślał o tym, aby skoczyć z tego betonowego podwyższenia i znaleźć się naprzeciwko nadjeżdżającego pociągu, lecz w głębi duszy wiedział, że nie może tego zrobić. Jeszcze nie teraz – powtarzał sobie. Nie mógł odejść niespełniony. Musiał osiągnąć swój cel, aby mieć pewność, że nie ma już innych argumentów do życia.
- Dawid! – Zawołał ochryple tęgi mężczyzna. – Chodź tu szybko!
- Już. – Odpowiedział bez entuzjazmu.
- Tak? – Spytał od razu, gdy przekroczył próg obskurnego pomieszczenia.
- Weźmiesz jutro za mnie zmianę?
Dawid przypomniał sobie jutrzejszą datę. Dwudziesty drugi stycznia.
- Mhm – pokiwał bezwiednie głową. - Kto jeszcze będzie? – W oczach mężczyzny zatliła się iskra nadziei.
- Adam.
- Zgoda. – Powiedział od razu.
- Dzięki. – Rzucił szybko tęgi człowiek do odchodzącego kolegi.
Dawid wrócił na poprzednie miejsce. Nie odczuwał nawet dokuczliwego chłodu posadzki. Przed jego oczami znów stanęło ośmioletnie dziecko błagające o pomoc. To było dokładnie tutaj – mruknął pod nosem, zawsze tak robił. Mała dziewczynka nie mogła wydostać się z mniej więcej metrowego dołu. Ugrzęzła na dobre. Nikt nie przechodził, żadna żywa dusza nie spieszyła na pociąg. „Obecny" był jedynie dróżnik, jak zwykle zasiadający w wygodnym fotelu, który jednak niczego nie dostrzegł ani nie usłyszał. Była mroźna zima, a drzwi i okna zamknięte. O godzinie czternastej dwadzieścia przejechał drugi tego dnia pociąg. Maszynista niczego nie zauważył. O wszystkim dowiedział się dopiero po kilku godzinach. Jak się później okazało, mała dziewczynka chciała tylko odwiedzić babcię. Poszła na skróty i... przypadkowo znalazła się w niewłaściwym miejscu. Jej rozczłonkowane ciało walało się jeszcze przez niecałe pół godziny na opustoszałych torach. Niektóre części były oddalone od siebie nawet o kilka metrów. Od samego patrzenia robiło się niedobrze. Wtedy przebył jej ojciec. Dawid patrzył bez wyrazu na ciało córki. Na początku nie płakał. Później również mało kiedy mu się to zdarzało. Pragnął zemsty. Jego żona Agnieszka nie poradziła sobie z nasilającą się chorobą męża, którą i tak z początku ignorowała. W końcu odeszła, pozostawiając swoją drugą córkę i partnera. Zgarbiony mężczyzna nadal jednak powraca w to miejsce. Od śmierci ukochanej Kamili minęło pięć lat, a cztery od momentu, kiedy dobrze płatną pracę zamienił na zawód dróżnika, do którego nie były mu już potrzebne studia prawnicze. Lubił patrzeć w ten dół. Najpierw przychodziły bolesne wspomnienia dziecka, ale były one tylko wstępem do tego, co powracało do niego jak bumerang. Wyobrażał sobie Adama – dróżnika pełniącego tamtego dnia obowiązki – i jego zdziwienie w chwili, gdy wyjawia mu całą prawdę i motywy swojego zatrudnienia. W swoim wyimaginowanym świecie stał naprzeciw niego, trzymając ostry nóż rzeźnicki w ręce. W tej chwili znowu to przyszło. Po raz kolejny uśmiechnął się szyderczo sam do siebie, nie zwracając uwagi, czy ktoś go obserwuje.

* * *
Ewa jak zwykle wstała rano za dwadzieścia siódma. Jeszcze przez kilkanaście minut nie podnosiła się z łóżka. Nie lubiła z niego wychodzić; opuszczać swojego pokoju, w którym czuła się całkowicie bezpieczna, a szczególnie, gdy w domu przebywał ojciec. Owszem, kiedyś... dawno temu był inny. Kiedyś w jej pojmowaniu czasu, oznaczało przed śmiercią siostry. Potem się zmienił nieodwracalnie. Z dnia na dzień. Zamknął się w sobie, podobnie jak ona sama.
Nastolatka przeczesała ciemne blond włosy, ubrała niebieskie jeansy i pomarańczową koszulkę. Stanęła przed niedużym prostokątnym lustrem. Zauważała u siebie same wady. Dawno straciła pewność siebie, która odeszła w zapomnienie. Nie dbała o swój wygląd, ponieważ uważała, że i tak nie ma komu się podobać. Czuła się przez wszystkich spychana na margines.
Dziewczyna zmierzyła się z nieco wyższymi od niej drzwiami. Miała metr sześćdziesiąt wzrostu. Drgającą ręką dotknęła klamki. Najpierw zastanawiała się chwilę. Niepewnie uchyliła lekko drzwi. Nie bała się ojca, ale za nim nie przepadała, czego oboje w stosunku do siebie nie ukrywali. Ruszyła podłużnym korytarzem do przestronnej kuchni z uchylonym oknem. Do środka wpadało świeże, poranne powietrze. Spojrzała z ukosa w zimne oczy Dawida. Nic z nich nie wyczytała, poza nieustającym wstrętem do jej osoby. Domyślała się, że jak za dwa lata będzie obchodzić osiemnaste urodziny, dzień po tym wyrzuci ją za próg. Ich konwersacje były na poziomie wczesnej ewolucji człowieka i ograniczały się do zdań typu: „Gdzie jest ten okrągły garnek do gotowania makaronu?".
Ewa otworzyła starą szafkę, z której wyciągnęła dżem truskawkowy i resztki przedwczorajszego chleba. Ojciec znowu nie zrobił zakupów, pomyślała. Siadła przy okrągłym stole. Starała się usiąść jak najdalej od tej niepożądanej osoby. Właśnie – dla niej – zaczynała się gehenna, którą będzie musiała przetrwać, a pod tym wyrazem kryło się tylko i wyłącznie przebywanie z tym osobnikiem, którego już w żaden sposób nie tolerowała.
- Dzisiaj dwudziesty drugi stycznia – zauważył sucho Dawid, gdy Ewa usiadła przy stole.
Tak, to dzisiaj – przypomniała sobie w myślach – to ten... ten pieprzony dzień, którego zarazem nienawidziła i pragnęła, bo wtedy właśnie przemawiał jej ojciec.
- I? – Spytała szorstko. Przerabiali to co roku. Kwestie znali na pamięć.
- Wiesz, co powinnaś zrobić? – To było pytanie retoryczne, przynajmniej dla Dawida.
- Wiem, co ty byś chciał, abym zrobiła – powiedziała szczerze. – Ale nie licz na to. Na pewno nie.
Jego, do tej pory skamieniała twarz, zaczęła się czerwienić. Nabrała pewnego grymasu, który próbował ukazać niezadowolenie dziecka z powodu tego, że jego rodzic nie kupił mu upragnionego lizaka.
- Powinnaś tam pójść.
- Ty tak myślisz, nie ja.- Jadła ciągle spokojnie, jakby nic ją to nie obchodziło. I może rzeczywiście po części tak było.
Mężczyzna uderzył wyniośle ręką w blat stołu.
- Pójdziesz, czy tego chcesz, czy nie! To twój obowiązek!
- Nie, to jest twoje marzenie. Od dawna nie umiesz żyć w rzeczywistości. Jesteś oderwany od świata i dobrze o tym wiesz. Szkoda tylko, że nie chcesz tego zmienić...
Pragnął jej przerwać, ale nie potrafił. Nie umiał znaleźć właściwego sposobu. Zdania, które raz na zawsze, by to ukróciło.
- ... I wiesz co? – Zatrzymała się na chwilę i przełknęła głośno ślinę. – Mnie też jest tak dobrze. – Odchrząknęła, zniżyła głos. – A wiesz dlaczego? ... Bo mnie kurwa już nic nie obchodzisz.
Nic nie powiedział, nie był w stanie. Po części zadziwiało go, jak już dorosła. Wzbudzało to w nim podziw. Może... kiedyś wyrośnie na kogoś normalnego – mruknął cicho pod nosem tak, że ona tego nie usłyszała. W końcu stwierdził jednak, że jego to też „kurwa nic nie obchodzi".
Ewa odeszła i zamknęła się w pokoju. Płakała, zrezygnowała ze wszystkich planów, jakie miała na dzisiejszy dzień. Cieszyła się, że mu wszystko wygarnęła. Czuła się jakby uwolniona; rozkuta z niewolniczych kajdanków. Zmusiła się do stłumienia płaczu. Czekała na ojca. Nie mogła okazać słabości. Od niego też, nie oczekiwała żadnej namiastki współczucia ani litości. On jednak się nie zjawił. Pojechał odwiedzić ukochaną córkę.

* * *
Niewielki cmentarz na ulicy Orłowicza znajdował się zaledwie niecałe dwa kilometry od domu Dawida. Lubił przechadzać się tą ścieżką, gdzie najczęściej nie jeździły żadne samochody i przetaczali się nieliczni piesi. Myślał wtedy; wspominał zmarłe dziecko. Można powiedzieć, że to było jego ulubione zajęcie. Ciągle czekał, aż nastanie odpowiedni dzień, aby to zrobić – dzień zemsty, której łaknął jak wampir żądny krwi. Skręcił w niewielką aleję, obrośniętą pojedynczymi lipami. Odtąd, do punktu docelowego, brakowało tylko dwustu metrów, a małe, ceglane mury już były w zasięgu wzroku mężczyzny.
W końcu znalazł się na miejscu. Pomnik był wykonany z wielkiej marmurowej płyty, która była doskonale wypolerowana. Na samym środku nagrobka, leżał niewielki, świeży wieniec kwiatów, a po jego obydwu stronach paliły się świeczki. Usiadł na dwuosobowej ławeczce wykonanej z porządnego dębowego drewna, przemalowanego na czarny odcień. Czasami – w wolne dni – kiedy miał dużo czasu, spędzał tu długie godziny. Tym samym znacznie poprawiał sobie nastrój. Gdy nikt nie patrzył, mówił na głos. Uważał, że rozmawia ze zmarłą córką.
Teraz zaczął wyklinać wszystkich, którzy mieli coś wspólnego z – jak to on określał – zabójstwem, za które nie została wymierzona żadna kara. Poczuł na swojej głowie kilka kropel wody. Niedługo zacznie padać, stwierdził, mówiąc do siebie. Pasowało mu to. Jakiekolwiek zjawiska przyrodnicze oznaczały, że wszelkie inne żywe istoty – oprócz niego i córki – odejdą stąd jak najszybciej.
Splótł mocno zimne dłonie. Za chwilę poczuł, jak jego palce powoli zaczynają drętwieć.
W tym samym czasie Ewa wyszła ze swojego pokoju. Wiedziała, że go nie ma. Miała ukryty cel, który za wszelką cenę musiała spełnić. Weszła do niewielkiego, przyciemnionego nieco salonu. Na niebieskiej ścianie, nad telewizorem, wisiały dwie reprodukcje obrazów Moneta ze sztucznie pozłacanymi ramami. Jednak to nie miało dla niej znaczenia. Obeszła kanapę i jeden fotel, obok którego stał mały stolik ze szklanym blatem, a na nim leżał szary notes. Właśnie to ją interesowało. Otworzyła go niepewnie, ze strachem w oczach. Nasłuchiwała, czy nie wraca ojciec. Przesunęła szybko kilkanaście kartek i znalazła zakładkę DYŻURY. Czuła, jak do jej policzków zaczyna napływać krew. Przesunęła palcem po kilkunastu datach, aż w końcu zatrzymała się na dzisiejszej. Nic nie było wpisane. W jednej chwili poczuła ulgę, a w drugiej gorycz z tego powodu. Miała już go zamykać, gdy nagle zauważyła niebieską kreskę. Przejechała po niej wzrokiem i ujrzała napis ZAMIANA. Następnie przesunęła wzrok na rozkład jazdy. Tej nocy miały przejeżdżać dwa pociągi. Pasowało jej to. Zdecydowała się na ten pierwszy
Wiedziała już, że nie ma odwrotu. To najwłaściwszy moment. Najlepszy dzień, aby to zrobić.
Oboje tak uważali.

* * *
Noc była chłodna. Twarz mężczyzny szczypał nieprzyjemny mróz, ale nawet na to nie zwracał uwagi. Miał co innego na głowie. W dużej kieszeni czarnego płaszcza, umieścił równej długości nóż rzeźnicki. Zaopatrzył się w niego odpowiednio wcześniej, a w drugiej znalazło się opakowanie tabletek nasennych, które przepisał mu znajomy lekarz. Szedł z uśmiechem na twarzy, nie myśląc o niczym innym oprócz zemsty. Gdyby odwrócił się choć na chwilę, zauważyłby Ewę, która wyglądała na niego przez okno w kuchni. Zawsze tak robiła, gdy była mała. Tym razem z jej oczu spływały niechciane krople łez, których wstydziła się przed samą sobą. Nie jestem słaba, nie jestem - powtarzała bezustannie.
Po niespełna pięćdziesięciu minutach był na miejscu. Szybciej niż zwykle. Miał powód.
Stanął naprzeciw starego budynku kolei państwowych. Nie czekał na nic. Wszedł pewny siebie do środka, nie odwracając wzroku od niewielkiej, chudej postaci o czarnych włosach, siedzącej przy drewnianym biurku, które oświetlała czerwona lampka, dająca jednak bardzo niewiele światła. Wypełniał jakieś dokumenty.
Dawid z impetem zamknął za sobą ciężkie drzwi. Nie odezwał się. Starczył sam wzrok i zagubienie młodego człowieka, tego samego, który – według niego – był winny śmierci jego córki.
On już wie – stwierdził w swojej głowie. Cieszyło go to tak samo, jak ojca, który nie musi uświadamiać swojego dziecka. Mimowolnie uśmiechnął się szyderczo. Patrzył na zakłopotane spojrzenie mężczyzny. Gdy uświadomił sobie, że za chwilę te dwie czarne kropki zamkną się na dobre, zaczął śmiać się na cały głos jak małe dziecko. I tak nikt nie mógł ich słyszeć. Było o wiele za daleko do najbliższych domów, aby ktokolwiek usłyszał jakikolwiek dźwięk. On nie uciekał. Poddał się. Stał jak wryty i przyglądał się narzędziu zbrodni. Nic nie mówił, ale z pewnością miał nadzieję, że nastąpi to jak najszybciej. Mylił się.
Zaczęło się od oczu. Najlepsza śmierć, to powolna śmierć. Nadal się nie bronił, bo nie miał gdzie i jak uciekać, tylko wymachiwał z bólu rękoma i wrzeszczał wbrew swojej woli. Później przyszedł czas na palce. Wszystko; cokolwiek mogło zadać temu człowiekowi cierpienie, ale nie zabić go. Jeszcze nie.
Krew płynęła strumieniami. Teraz przyszedł czas na ostateczny cios. I tak za chwilę by się wykrwawił. Dawid, spojrzał przelotnie na jego szyję. Był ledwo przytomny. Otrzymał osiem ciosów.
Mężczyzna usiadł spokojnie, jakby się nic nie stało, na staromodnym krześle. Z ran ofiary wypływały ostatnie krople gęstej, czerwonej substancji; krwi, która utworzyła już kilkanaście różnej wielkości kałuż.
- I co teraz? – Powiedział na głos, nie oczekując odpowiedzi.
Spojrzał na wiszący na ścianie rozkład jazdy pociągów. Pierwszy będzie za dziesięć minut - stwierdził. Jeśli nikt nie wysiądzie – a raczej na pewno nie – to zaczekam jeszcze dwie godziny z tabletkami.
Z bluzy zabitego dróżnika wyjął jego portfel. Nie interesowały go pieniądze. W zaświatach na pewno nie będą mu potrzebne. Spojrzał na zdjęcia: żony, syna i córki. Dziewczynka wyglądała, na trochę starszą od Kamili, ale to w niczym nie przeszkadzało – i tak będzie cierpieć. Wszyscy muszą cierpieć, tylko każdy w innym momencie...
Wyszedł na zewnątrz. Tam już czekała Ewa. Nie spodziewał się jej, ale nie zrobił też zaskoczonej miny.
- Śledziłaś mnie? – Spytał, zapalając przedostatniego papierosa z paczki. – Widziałaś to?
Tak, widziała. Po co się kurwa jeszcze pytasz? Wprawdzie szyby od dawna były niemyte, ale na pewno to, jak dźgałeś tego skurwysyna, nie uszło jej uwadze.– powiedział do siebie w myślach.
Potwierdziła skinieniem głowy.
Dotarło do niego, że w każdym momencie mogła uciec, a on by tego nie zauważył. Co więcej, wezwałaby pomoc.
- Czego chcesz?
- A jak myślisz? – Odparła szybko. – Chcę... chcę... – ledwo przechodziło jej to przez gardło. – Nie wiem. Może mam złudną nadzieję... może jestem naiwna – zaczęła płakać. Przypominała mu rozkapryszoną dwunastolatkę. – Ale już dłużej nie mogę! Nie wytrzymam tego!
Dawid przybliżył się o dwa kroki, a ona w tej samej chwili oddaliła się, stając nad krawędzią.
- Nie zbliżaj się, bo skoczę na tory. – To zabrzmiało jak prośba. – Zostaw mnie, odejdź. Nie chcę mieć z tobą nic wspólnego. Już nie mogę, nie potrafię. To jedyne wyjście...
Stał nieruchomo, był niepewny. Po raz pierwszy od dłuższego czasu poczuł, że zrobił coś źle, niewłaściwie, co trzeba naprawić. Robił to cały czas.
- Co chcesz zrobić? – Zniżył głos do granic możliwości.
- A jak myślisz? – Popatrzyła na niego czerwonymi od płaczu oczami, od których biła bezradność. – Mam ci coś jeszcze do powiedzenia: wiesz kto zabił Kamilę? Wiesz, kogo cały czas szukałeś, ale nie mogłeś znaleźć? – Spojrzał na nią z ukosa. – To ja. – Na jego twarzy malowało się wyraźne zdziwienie. – To ja.- Powtórzyła jeszcze głośniej i bardziej donośnie. Te dwa słowa oznaczały dla nich tysiąc innych wypowiedzianych bez potrzeby. Były rozwiązaniem zagadki. – Ja kazałam jej wtedy iść tamtędy, na skróty. Posłuchała się mnie.
W tej chwili poczuł, że zabił niewłaściwą osobę. Najchętniej, wszedłby jeszcze na chwilę do środka, po swój nóż rzeźnicki i wrócił tu w pełni przygotowany.
Powoli było słychać nadjeżdżający pociąg. Jego jasne światła, kuły w oczy ich obojga.
- Żegnaj. – Powiedziała zupełnie beznamiętnie, nie chcąc nadać temu wyrazowi żadnych emocji. To było jej ostatnie słowo. Ewa zrobiła krok w tył i skoczyła pod nadjeżdżającą lokomotywę ciągnącą kilka wagonów wypełnionych po brzegi węglem.
On stał nadal, nie dowierzając swoim oczom. Liczył na to, że to tylko złudzenie, sen, który zaraz przeminie.
Tak się jednak nie stało. W jego głowie bezustannie dudniło ostatnie słowo Ewy, zanim skoczyła na pewną śmierć.
Do czasu.

* * *
Tego dnia Dawid nie popełnił samobójstwa. Zrobił to znacznie później, kilka godzin przed pierwszą rozprawą sądową, na której miał rozpocząć się jego proces w związku z zabójstwem dróżnika. Najpierw musiał poukładać sobie wszystko w głowie. Zrozumieć wydarzenia, które miały miejsce w ostatnim czasie. Nie wierzył w raj, czyściec czy piekło lub cokolwiek innego związanego z tak zwanym życiem pozagrobowym. Widział tylko nicość. Wszechobecną, długotrwałą, pustą nicość. Bał się śmierci, ale jeszcze większy lęk odczuwał przed życiem, co by oznaczało pozostanie tu na ziemi. Znaleziono go w małej, śmierdzącej celi numer siedemnaście. Powiesił się na krótkiej linie, przywiązanej do haka, na którym była zawieszona – wcześniej usunięta - żarówka.