grudzień 05, 2022

niedziela, 27 kwiecień 2014 21:26

Perfekcyjna Niedoskonałość

By 
Oceń ten artykuł
(0 głosów)

Adam Zamoyski jest Polakiem-kosmonautą. Podczas jednego lotu wahadłowcem „Wolszczan” w niewyjaśnionych okolicznościach trafił do XXIX wieku. Z kłopotami z pamięcią i tożsamością, znalazł się w niezwykle rozwiniętym technicznie i intelektualnie świecie. Nazywany przez wszystkich Zmartwychwstańcem, czuję się jak Alicja w Krainie Czarów. Jego problemy umysłowe rozwiązuję młoda XXIX wieczna arystokratka – Angelika. Dzięki niej poznaję całą historię Ziemi, ewolucję gatunku Homo Sapiens, zasady technologiczne rządzące światem oraz nową hierarchię ludzkości.

Podział świata na sfery: fizyczną i metafizyczną, progres gatunku ludzkiego od Stahsów, poprzez Phoebe’ów, aż po Inkluzje, to tylko przykładowe nowości, z którymi musi się zmierzyć Adam. Jednak najbardziej zadziwiającą rzeczą dla Zamoyskiego jest odtwarzanie ludzkich ciał po śmierci z informacji pozostałych w eterze. Metoda, która czyni z człowieka istotę praktycznie nieśmiertelną. Taki sposobem do życia przywołano również jego. Adam  próbując odnaleźć się w nowej rzeczywistości, nie zdaje sobie sprawy, iż jest kluczem do rozwiązania wszystkich zagadek ewolucji.

Genetyczne ingerencje w kod DNA człowieka i zwierząt, przyczyniły się do powstania nowych nadgatunków i postludzi doskonale przystosowanych do natury, potrafiących wykorzystać wszystkie zasoby fizyczne i metafizyczne otoczenia. Ludzie tworzący kopie i skany swojego mózgu, aby po śmierci móc „zmartwychwstać” w laboratorium komputerowym, Inkluzje będące same w sobie wirtualną rzeczywistością czy nawet rozmawiający zaawansowanym językiem zwierzęta to typowe elementy świata XXIX wieku. Jednak najbardziej ciekawe i zagadkowe są sfery metafizyczne. Jedną z nich jest Sak, czasoprzestrzenny „bąbel” w który zostają zamknięci główni bohaterowie – Adam i Angelika. Chcąc się wydostać z takiej pułapki trafia się do następnego Saka, ale już w innym wymiar czasoprzestrzenny. To jest jak byś „wkładał rękę do kieszeni i podrapał się w jutrzejsze ucho”.

Jacek Dukaj powołał do istnienia naprawdę ciekawe światy. Czytając książkę można odnieść wrażenie, iż autor bawi się z nami wszelkimi terminami i opisami. To od nas zależy jak sobie wyimaginujemy i jak zrozumiemy rzeczywistość metafizyczną.   Szczegółowość i charakterystyka światów jak i wymyślenie nowej fizycznej terminologii świadczy o kunszcie umysłowym autora.  Sama historia progresu czyli ewolucji człowieka, została przedstawiona wykwintnie. Na uwagę zasługuje również prowadzenie dialogów, które jest bardzo wyraziste, zrozumiałe i czasami humorystyczne.

Podsumowując „Perfekcyjna niedoskonałość” to książka warta uwagi. Chociaż nawał nowych terminów, który atakuję czytelnika już na wstępie książki zniechęca do dalszego czytania, warto przejść przez ten mętlik, wciągnąć się w prawdziwy wir nie tylko fabuły ale i opisów. Teraz tylko zostaje nam czekać na następne tomy tej trylogii z nadzieją, że będzie to kultowa seria Sci-Fi.

Czytany 2617 razy